Obrzęk naczynioruchowy Quinckego

Pod nazwą obrzęk naczynioruchowy kryje się zespół chorobowy nieco podobny do pokrzywki. Czasem jest określany jako odmiana pokrzywki przewlekłej, jednak istnieje pewna zasadnicza różnica.

Bąble pokrzywkowe w tym schorzeniu nie są powierzchowne a sięgają głębiej - do tkanki podskórnej, skóry właściwej. Mogą również pojawić się w obrębie błon śluzowych jamy ustnej lub nosa i mieć bardziej obrzękowy charakter.

Wyróżniamy dwa typy obrzęku naczynioruchowego - alergiczny oraz niealergiczny (dziedziczny), który ma związek z niedoborem enzymu hamującego procesy alergiczne.

Alergiczny obrzęk naczynioruchowy


Alergiczny obrzęk naczynioruchowy wywoływany jest najczęściej lekami, pokarmami, substancjami wziewnymi, ale też na przykład w wyniku ukąszenia przez owada.

Obraz choroby jest dość charakterystyczny. Twarz chorego często ulega znacznej deformacji w wyniku obrzęku - zwłaszcza, gdy dotyczy on warg lub okolic oczu. Objawy mają gwałtowny początek i pozostają obecne do kilku dni, zwykle przez kilkanaście godzin.

Bąble pokrzywkowe w tym schorzeniu nie swędzą, nie prezentują również innych objawów zapalnych. Zmiany skórne pojawiają się najczęściej na twarzy, głównie o okolicy warg i oczodołów. Mogą również wystąpić na błonach śluzowych jamy ustnej, nosa, gardła i krtani. Obrzęk tych okolic jest bardzo niebezpieczny dla pacjenta, gdyż obrzęk krtani może bardzo szybko doprowadzić do duszności oraz zaburzeń oddychania. Inną dość typową lokalizacją są przedramiona i dłonie oraz okolice narządów płciowych. Dość rzadko do podstawowych symptomów dołączają objawy dodatkowe, takie jak bóle głowy, nudności, wymioty czy biegunka.

Przebieg obrzęku alergicznego jest przewlekły a objawy często nawracają. Powikłaniem schorzenia jest dermochalazja, czyli zwisanie skóry w wyniku rozciągnięcia w miejscach, gdzie szczególnie często dochodzi do nawrotowych obrzęków.

W leczeniu obrzęku naczynioruchowego Quinckego stosuje się doraźnie dawki sterydów a w leczeniu permanentnym - duże dawki leków przeciwhistaminowych.

Małgorzata Kowalska

Literatura:
1) S. Jabłońska, S. Majewski: "Choroby skóry".