Histamina

Gdy mówi się o leczeniu alergii, niezwykle często pada sformułowanie - konieczne jest stosowanie leków przeciwhistaminowych. Dlatego też ważne jest, by zrozumieć mechanizm działania tej substancji oraz jej kluczową rolę w powstawaniu objawów nadwrażliwości

Histamina, odkryta przez sir Henry'ego Dale'a, jest związkiem organicznym - pochodną imidazolu. Należy do szerokiej grupy substancji zwanych mediatorami stanu zapalnego. Jest wytwarzana w organizmie ludzkim, jednak może być również przyjmowana niektórymi pokarmami - na przykład z rybami czy produktami silnie przetworzonymi lub nieświeżymi. Poza funkcją wyzwalania reakcji zapalnej, histamina jest również odpowiedzialna za wydzielanie soku żołądkowego oraz służy jako neuroprzekaźnik w mózgu. Najwyższe stężenie histaminy znajduje się w płucach, skórze, błonie śluzowej nosa i żołądka.

Receptory histaminowe


Histamina naturalnie jest magazynowana w komórkach tucznych i granulocytach obojętnochłonnych, skąd jest uwalniana podczas reakcji zapalnej. Gdy pod wpływem bodźca zapalnego dojdzie do uwolnienia cząsteczek histaminy, zaczyna ona działać poprzez receptory histaminowe, które znajdują się na komórkach wielu narządów. Wśród receptorów można wyróżnić cztery typy - H1, H2, H3 oraz H4. Z punktu widzenia reakcji alergicznych, najistotniejsze są receptory H1. Ich istnienie wykryto w mięśniach gładkich dróg oddechowych, przewodzie pokarmowym, układzie moczowo-płciowym a także w układzie sercowo-naczyniowym, komórkach śródbłonka naczyń krwionośnych oraz dodatkowo w komórkach rdzenia kręgowego i mózgu.

Małgorzata Kowalska

Literatura:
1) S. Szczeklik: "Choroby wewnętrzne".
2) M. Jakóbisiak, J. Gołąb: "Immunologia".