Diagnostyka i leczenie kataru siennego

Rozpoznanie kataru siennego zazwyczaj nie nastręcza większych problemów. Dokładnie opisane objawy łącznie z czasem ich występowania jest bardzo istotne. Również dodatni wywiad rodzinny ma znaczenie diagnostyczne. Objawy kliniczne mogą nieco przypominać te wywołane przez polipy nosa, przerośnięty trzeci migdałek czy astmę, jednak sezonowość choroby wskazuje wyraźnie na katar sienny.

Wykonuje się badanie błony śluzowej nosa - lekarz ogląda ją w specjalnym wzierniku. Pobiera się również próbkę wydzieliny z nosa, w której oznacza się poziom przeciwciał klasy IgE i obecność eozynofilów, która to świadczy o toczącym się procesie alergicznym. Niekiedy diagnostykę uzupełnia się testami skórnymi i badaniami laboratoryjnymi. Istotne jest oznaczenie rodzaju alergenu, który jest odpowiedzialny za wystąpienie objawów choroby, gdyż jest to podstawą leczenia.

Leczenie kataru siennego


Leczenie kataru siennego należy rozpocząć od identyfikacji alergenu. Po określeniu czynnika uczulającego trzeba możliwie całkowicie lub jak najpełniej unikać kontaktu z danym pyłkiem czy zarodnikami pleśni. Ponieważ dość rzadko możliwe jest całkowite wyeliminowanie alergenu ze środowiska otaczającego, wprowadza się dodatkowo leczenie farmakologiczne.

Sezonowy alergiczny nieżyt nosa leczy się zazwyczaj za pomocą miejscowych leków antyhistaminowych, do których dołącza się glikokortykosteroidy donosowo oraz środki obkurczające naczynia krwionośne, co zmniejsza obrzęk śluzówki nosa. Można również zastosować leki z grupy kromoglikanów, jednak obecnie są one już stosunkowo rzadko stosowane. W niektórych przypadkach wskazana jest immunoterapia odczulająca za pomocą szczepionek podskórnych lub podjęzykowych.

Małgorzata Kowalska

Literatura:
1) J. Engel: "Kompendium alergii".